اسماعیلی فرد: وفاق از جنس اتفاق سازی است نه مصالحه

مریم اسماعیلی فرد، عضو هیات علمی دانشگاه علوم و تحقیقات کشور در سخنرانی روز بیستم دی ماه  در محل کتابخانه ملی ایران،  در تعریف و اهداف وفاق گفت؛

« وفاق را می توان مصالحه یا اتفاق سازی تعریف کرد.

مصالحه از جنس آن است که ما زمین می دهیم و امان میگیریم.غنایم و  پستها و منابع را با هدف انکه دعوا نکنیم تقسیم می کنیم.
مصالحه پروژه ای بالقوه کوتاه مدت است که در آن به ریشه های تعارضات پرداخته نمی شود و صرفا برای انکه عبور از بحران ها اتفاق بیفتد به عنوان یک تاکتیک دنبال می شود.

وفاق در این معنا،  در اساس متزلزل است و دیر یا زود در اثر ازدیاد مداوم درخواست های طرفین بازی،  فرو میپاشد

همچنین مصالحه احساس بی عدالتی و محرومیت را برای افراد جامعه که بیرون زمین مصالحه هستند و اصطلاحا پوستی در بازی ندارند ایجاد می کند و انگیزه ای است که تلاش کنند زمین بازی که در آن شنیده نمی شوند را بفرسایند.

وفاق در این معنا به عنوان یک روش سیاست گذاری تعریف می شود، بدیهی است وفاق تنها با کسانی معنادار است که الزامات وفاق و در صدر آن به رسمیت شناختن دیگری و تفاوتهایش را به رسمیت می شناسند.با توجه به حضور دولت زنان و دولت مردان در جلسه مایلم به عنوان کنشگر مرزی زنهار دهم که بخشهایی از جامعه در حال حاضر از عملکرد دولت مصالحه را فهم کرده است و این فرساینده سرمایه اجتماعی دولت است.

باید در نظر داشت که در قالب اتفاق سازی تنها مشارکت گروه های بلوک قدرت کافی نیست.بلکه مشارکت همگان به ویژه بی صدایان در تمام مراحل سیاست گذاری عمومی ضروری است.

باید مکانیزم هایی برای شنیدن صدای همه ذی نفعان و ذی ربطان سیاستهای عمومی در تشخیص،تعریف،تجمع و نمایندگی مسئله برای قرار گرفتن در دستورکار دولت وجود داشته باشد.این روش در مرحله ارائه راه حلها، اجرا و ارزیابی نیز ضروری است.

اما از کجا شروع کنیم؟معتقدم با توجه به وضعیت پایین شاخصهای اعتماداجتماعی و انباشت مسائل حل نشده ، ضروری است به جای مسائل با حساسیت بالا و نمادین و وجودی برای گروه ای عمده باید در آغاز به سراغ مسائلی با حساسیت برانگیزی کمتر و اجماع بیشتر همچون بهبود محیط زیست برویم و امیدوار باشیم که این تمرین وفاق به مرور به حوزه هایی با حساسیت بیشتر اشاعه یابد.