صنایع معدنی به لبه پرتگاه رسیدند

به گزارش آقای اقتصاد  و به نقل  از صدا و سیما مهرداد اکبریان تصویری نگران‌کننده از وضعیت صنایع معدنی ارائه کرد. به گفته او، تولید پایدار در زنجیره فولاد نه فقط با قطعی برق، بلکه با «زنجیره‌ای از محدودیت‌ها» مواجه است.

بحران همه‌جانبه: از گازوئیل تا مواد ناریه

اکبریان با اشاره به اولویت گازوئیل در معادن برای فعالیت ماشین‌آلات سنگین، هشدار داد که کمبود این سوخت، حتی در صورت وجود برق، عملاً چرخ‌دنده‌های معدن را از کار می‌اندازد. او افزود: «بخش معدن که بالادست زنجیره تولید است، اکنون در تأمین مواد ناریه (برای استخراج) نیز با مضیقه شدید روبه‌روست.»

خطای محاسباتی در اداره صنعت

یکی از جدی‌ترین انتقادات اکبریان، ناهماهنگی بین دستگاهی است. او توضیح داد که برای تأمین یک زنجیره ساده، باید وزارت نفت (برای گازوئیل)، وزارت دفاع (برای مواد ناریه)، گمرک و بانک‌ها هم‌افزایی داشته باشند، اما در عمل «تصمیمات فراسازمانی و عدم هماهنگی» باعث شده تا جلسات کمیته‌های تأمین سوخت عملاً راه به جایی نبرد.

اقتصادِ در بندِ محدودیت

دبیر انجمن سنگ آهن با طرح یک پارادوکس اقتصادی، پرسید: «چگونه می‌توان هزینه‌های ۱۲ ماهه یک واحد تولیدی را با ۶.۵ ماه کارکرد تأمین کرد؟»

او تأکید کرد که صنایع معدنی دیگر حتی بازار فروش هم ندارند؛ چرا که بسته بودن راه‌های صادراتی و افزایش وحشتناک کرایه حمل‌ونقل دریایی، هرگونه توجیه اقتصادی را از بین برده است. برآوردهای او نشان می‌دهد که تولید فولاد کشور که در سال ۱۴۰۳ حدود ۳۲ میلیون تن بود، در صورت تداوم این وضعیت، به سختی به ۲۱ میلیون تن خواهد رسید.

اکبریان در پایان خواستار تغییر اولویت‌ها شد: «اگر قرار است برق قطع شود، کارخانه باید آخرین واحد باشد. نباید انتظار داشت کارخانه تولید نکند و تعدیل نیرو هم نداشته باشد.»